FANDOM


Głosiciel – kaznodzieja w religii Świadków Jehowy, ochrzczony lub nieochrzczony członek zboru, który nieodpłatnie głosi dobrą nowinę o Królestwie Bożym. Na całym świecie w 2013 roku było ok. 7 965 954 aktywnych głosicieli[1], należących do 113 823 zborów w ponad 239 krajach i terytoriach (w Polsce 124 280 głosicieli w 1418 zborach).

Głosiciel musi spełniać określone wymagania dotyczące zagadnień religijnych, biblijnych i moralnych. Każdy głosiciel może mieć przydzielony teren do służby, na którym powinien dotrzeć do wszystkich jego mieszkańców. Przydzielony teren może po jakimś czasie wymienić. Głosiciel wyruszając do służby (przeważnie razem z drugim głosicielem), rozpowszechnia nieodpłatnie najczęściej czasopisma (Strażnica i Przebudźcie się!) oraz inne publikacje oraz Biblię, zaprasza na zebrania do miejscowej Sali Królestwa czy na wykłady podczas kongresu, albo na pamiątkę śmierci Jezusa Chrystusa lub proponuje ludziom bezpłatny kurs biblijny (studium biblijne).

Głosiciel ma obowiązek składania comiesięcznych sprawozdań ze służby kaznodziejskiej (przeznaczonego czasu na rozmowy z innymi osobami niebędącymi Świadkami Jehowy (przeliczenie na godziny), ilości rozpowszechnionych ludziom publikacji i z prowadzonych z zainteresowanymi tzw. domowych studiów biblijnych).

Nie ma limitu na czas przeznaczony na służbę w danym miesiącu. W Polsce głosiciel przeznacza średnio 6–7 godzin w miesiącu na służbę kaznodziejską. Jednakże ochrzczeni głosiciele mogą zadeklarować, iż w danym miesiącu lub w dłuższym okresie, przeznaczą więcej czasu na głoszenie. Wtedy mogą zostać tzw. pionierami (głosicielami pełnoczasowymi).

Historia Edytuj

W lipcu i sierpniu 1881 roku w Strażnicy opublikowano artykuł pod tytułem Czy głosisz? Oparte m.in. na Ewangelii Mateusza 24:14; 28:19-20 oraz Dziejach Apostolskich 1:8 artykuły wskazywały, że głównym zadaniem ówczesnych Badaczy Pisma Świętego powinno być głoszenie Dobrej Nowiny. Od roku 1881 zaczęto bezpłatnie rozpowszechniać swoje publikacje. Na kongresie w 1892 roku w Allegheny w USA około 400 osób z 20 stanów USA i kanadyjskiej prowincji Manitoba oprócz pięciu dni intensywnego studium Biblii uczestniczyło w dwudniowym szkoleniu dla kolporterów, którzy rozprowadzali publikacje religijne głównie Strażnicę oraz Biblię.

Jeszcze przed rokiem 1903 zachęcano wyznawców, aby starali się wręczać publikacje każdej napotkanej osobie. W kilku aglomeracjach amerykańskich odwiedzono każde mieszkanie w promieniu 15 km od centrum. Część wyznawców usługiwała w charakterze tzw. kolporterów. Od 1914 roku rozpoczęto zapraszanie na projekcje filmu Fotodrama Stworzenia.

Od roku 1919 zaczęto kłaść nacisk na to, że w dziele świadczenia jest zobowiązany uczestniczyć każdy chrześcijanin. W artykule Służba jest rzeczą ważną, opublikowanym w Strażnicy z 15 sierpnia 1922 roku (wyd. polskie z 1 października), przypomniano pomazańcom, jakie to istotne, by "czynnie dostarczać drukowane poselstwo ludowi i tłumaczyć mu przy drzwiach , dając świadectwo, że królestwo niebieskie jest tuż przed nami." Początkowo jednak tylko nieliczni głosili od domu do domu - w roku 1922 co tydzień składało sprawozdanie z głoszenia 2712 osób. Wielu miało przed tym opory. Osoby takie wysuwały różne zastrzeżenia, ale zasadniczy problem polegał na tym, że tę formę uważały za uwłaczającą ich godności. W miarę jak przykładano coraz większą wagę do głoszenia sporo z nich opuściło organizację Jehowy. W 1926 roku najwyższa liczba głosicieli wyniosła 5937. W roku 1927 głosiciele zostali zachęceni do tego, by co niedziela poświęcać czas na działalność kaznodziejską. Od razu pojawiły się przeszkosy. Wielu wyznawców w USA za to aresztowano, pomimo tego, rok później w USA nastąpił 53% wzrost ich liczby.

W następnych dziesięcioleciach do służby do domu do domu wyruszało coraz więcej głosicieli. W latach 30. XX w. organizowano tzw. kampanie dywizjonowe, podczas których głosiciele z okolicznych zborów zjeżdżali się, by opracować teren. W 1932 roku wprowadzono karty świadectwa, a w 1934 roku zaczęto korzystać w działalności ze specjalnie zaprojektowanych przez nich gramofonów i płyt z nagranymi kazaniami (90 różnych wykładów). W 1936 roku głosiciele po raz pierwszy zaczęli używać na szeroką skalę plakatów informacyjnych , które noszono głównie w dzielnicach handlowych. W roku 1940 używano ponad 40 tys. gramofonów, rozpoczęto rozpowszechnianie czasopisma Pociecha. Dwa lata później do szkolenia głosicieli wprowadzono Zaawansowany Kurs Służby Kaznodziejskiej. W 1943 roku otwarto Szkołę Gilead. Na początku lat 50. XX w. 28% tamtejszych Świadków Jehowy ograniczało swoją działalność do rozpowszechniania ulotek i stania z czasopismami na ulicy. Ponad 40% uczestniczyło w służbie kaznodziejskiej nieregularnie, a nawet nie wyruszało do niej przez całe miesiące.

Sprawie tej szczególną uwagę poświęcono w roku 1953 na międzynarodowym kongresie w Nowym Jorku. Nathan Knorr oznajmił, że podstawowym zadaniem wszystkich chrześcijańskich nadzorców jest pomaganie każdemu Świadkowi w regularnym głoszeniu od domu do domu. Aby osiągnąć ten cel wdrożono ogólnoświatowy program szkoleniowy. Ci, którzy jeszcze nie wyruszali do służby od domu do domu, otrzymywali wskazówki, jak zwracać się do ludzi przy drzwiach, jak rozmawiać z nimi na podstawie Biblii i jak odpowiadać na ich pytania.

Rezultaty tego szkolenia były takie, że w ciągu dziesięciu lat liczba głosicieli na świecie wzrosła o 100%, liczba odwiedzin ponownych o kolejne 126%, a liczba studiów biblijnych o 150% procent.

W 1963 roku osiągnięto pierwszy milion głosicieli, 11 lat później liczba ta się podwoiła. W 1977 roku wprowadzono dla pełnoczasowych głosicieli Kurs Służby Pionierskiej. W 1985 roku przekroczono liczbę 3 milionów głosicieli, pięć lat później 4 milionów. W 1996 roku na całym świecie działało już ich 5 milionów. W 2000 roku przekroczono liczbę 6 milionów. Obecnie na całej Ziemi dobrą nowinę o Królestwie obwieszcza prawie 8 milionów głosicieli w 239 krajach[2] [3].

Głosiciele pełnoczasowi Edytuj

  • Pionier pomocniczy – poświęca minimum 50 godzin w miesiącu w służbie kaznodziejskiej (lub w niektórych ustalonych miesiącach 30 godzin). Na świecie w 2013 roku było przeciętnie w każdym miesiącu 496 089 pionierów pomocniczych (w Polsce – 6918[2]). Największą ich liczbę osiągnięto w kwietniu 2011 roku - 2 657 377, w Polsce wówczas było 45 028 pionierów pomocniczych [4].
  • Pionier stały – poświęca co najmniej 70 godzin miesięcznie, po roku takiej służby korzysta ze specjalnego szkolenia – Kursu Służby Pionierskiej. Na świecie w 2013 roku było przeciętnie 1 025 677 pionierów stałych[1] (w Polsce – 8211).
  • Pionier specjalny i misjonarz Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead na służbę przeznacza 130 godzin w miesiącu. W Polsce w 2011 roku było 241 pionierów specjalnych. Na świecie w 1992 roku było ponad 14 500 pionierów specjalnych.

Tabela liczby głosicieli Edytuj

Rok Liczba głosicieli na świeci. [5]
1914 1000
1950 373 430
1970 1 483 430
1974 2 021 432
1975 2 179 256
1976 2 248 390
1985 3 024 131
1986 3 229 022
1993 4 709 889
1994 4 914 094
1995 5 199 895
1996 5 413 769
1997 5 599 931
1998 5 888 650
1999 5 912 492
2000 6 035 564
2001 6 117 666
2002 6 304 645
2003 6 429 351
2004 6 513 132
2005 6 613 829
2006 6 741 444
2007 6 957 854
2008 7 102 994
2009 7 313 173
2010 7 508 050
2011 7 659 019
2012 7 782 346
2013 7 965 954

Szkolenia dla głosicieli Edytuj

Oprócz wymienionych szkoleń dla pionierów, wszyscy głosiciele, korzystają np. z cotygodniowych zajęć w Teokratycznej Szkole Służby Kaznodziejskiej, zebrania służby czy zbiórka do służby polowej i innych zebrań. Aktualne sugestie służby kaznodziejskiej oraz rozpowszechniania publikacji zamieszczane są w miesięczniku Nasza Służba Królestwa.

Typy głoszenia Edytuj

  • od domu do domu (od drzwi do drzwi) – podstawowa działalność kaznodziejska Świadków Jehowy, polegająca na odwiedzaniu wszystkich domów (mieszkań) na wyznaczonym do służby kaznodziejskiej, terenie osobistym;
  • głoszenie nieoficjalne (np. znajomym, krewnym, w środkach transportu, w szkole, w miejscu pracy podczas przerw);
  • głoszenie na ulicy
  • głoszenie w miejscach publicznych (np. na placach targowych, w punktach handlowych lub usługowych, dworcach, parkach);
  • głoszenie przez telefon
  • głoszenie przez pisanie listów
  • głoszenie w ośrodkach penitencjarnych i więzieniach (np. w Polsce ok. 450 specjalnie przygotowanych kaznodziei odwiedza ponad 150 takich miejsc)
  • odwiedziny ponowne u osób okazujących zainteresowanie (lub przyjmujących publikacje Świadków Jehowy);
  • domowe studia biblijne - prowadzenie bezpłatnego kursu biblijnego m.in. na podstawie podręcznika Czego naprawdę uczy Biblia? – na świecie prowadzi się przeciętnie co miesiąc przeciętnie 9 254 963 takich studiów (w Polsce – 52 716 (2013)). Pierwsza sobota każdego miesiąca jest przeznaczona na specjalną kampanię zakładania nowych studiów biblijnych.
  • wykład publiczny – (30 minutowe przemówienie na tym zebraniu)

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2014
  2. Strażnica 15 lipca 2008, s. 3-7
  3. Świadkowie Jehowy - głosiciele Królestwa Bożego - Indeks: Głosiciele
  4. Ten najwyższy miesięczny wynik liczbowy został osiągnięty w związku z czasowym obniżeniem wymagań obowiązujący tylko w kwietniu 2011 r. Osoby zgłaszające się do tej służby w owym miesiącu mogły bowiem zadeklarować wypracowanie 30 lub 50 godzin. Rocznik Świadków Jehowy 2014
  5. W tabeli liczba głosicieli Świadków Jehowy dotyczy najwyższej liczby głoszących zliczonych z 12 miesięcy roku służbowego (od września do sierpnia). Dotyczy zarówno ochrzczonych członków Świadków Jehowy jak i nieochrzczonych zainteresowanych, którzy w danym roku oficjalnie rozpowszechniali nauki tego wyznania.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.