FANDOM


Świadkowie Jehowy w województwie wielkopolskim – wspólnota ok. 10 000 aktywnych wyznawców w województwie wielkopolskim, należących do okręgu poznańskiego do okręgu legnickiego (południowa część województwa) i do okręgu łódzkiego (zachodnia część województwa).

Sprawdź aktualne dane zebrań na: JW.ORGEdytuj

Historia Edytuj

PoczątkiEdytuj

Działalność Świadków Jehowy na terenie obecnego województwa podjęli ok. roku 1910 niemieccy współwyznawcy, organizując tu serie wykładów. Teofil Szmidt powrócił z Niemiec do Poznania. Tam skontaktował się z grupą i przewodniczył we wspólnym studium Biblii, chociaż nie był jeszcze ochrzczony. W 1916 roku w Poznaniu było 21 wyznawców. Chrztu Szmidtowi udzielił współwyznawca Kujat, który w roku 1918 przyjechał do Poznania z Berlina. Szmidt został oficjalnie sługą pierwszego zboru w Poznaniu. Przez następne kilka lat gorliwie przykładał się do organizowania zebrań. Kiedy w roku 1922 opuszczał Poznań, było tam około 20 stałych członków zboru. Opiekę nad zborem poznańskim objął przybyły z Warszawy Kącki - wynajmował na swój koszt sale oraz wygłaszał też przemówienia. Dzięki temu w 1924 roku na uroczystość Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa przybyło w Poznaniu 91 osób. Pod koniec lat 20. XX w.powstał zbór w Kaliszu oraz Ostrowie Wielkopolskim i Lesznie. W latach 30. XX w. prokurator Sądu Apelacyjnego w Poznaniu odmówił wszczęcia postępowania przeciwko Świadkowi Jehowy, którego księża oskarżyli o nazwanie duchowieństwa „organizacją Szatana”. Sam prokurator wykazał, że duch niemoralności, który panował na dworze papieża Aleksandra VI (1492-1503) i rozprzestrzeniał się na całe chrześcijaństwo, rzeczywiście był duchem szatańskiej organizacji [1]

PrześladowaniaEdytuj

W czasie nazizmu wielu tutejszych wyznawców trafiło do więzień i hitlerowskich obozów koncentracyjnych za odmowę wyrzeczenia się lojalności wobec Stwórcy. Do obozów niemieckich dostało się 69 wyznawców z Poznania; 22 osoby zginęły [2][3].

Po II wojnie światowej powstały nowe zbory. Zaraz po wojnie działał w Poznaniu zbór, który pomógł w odbudowie organizacji w zachodniej Polsce. Po powrocie wyznawców z obozów koncentracyjnych w roku 1945, małe grono Świadków Jehowy w Poznaniu rozrosło się do ok. 600 głosicieli. Z działającego na terenie miasta jednego zboru powstały wtedy trzy. W owym mieście pod koniec roku 1945 zbudowano Salę Królestwa na 60 osób.

Z meldunków Sekcji III Wydziału V Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu wynika, że od kwietnia do września 1950 aresztowano w całym województwie ok. 50 osób. Najwięcej wyznawców aresztowano w Poznaniu – ponad 30 osób, w Kaliszu i Szamotułach. Zatrzymano także mieszkających na terenie województwa wyznawców ze Śląska. Jak podaje Rocznik Świadków Jehowy - 1994: "Nasza religijna działalność absolutnie w niczym władzom nie zagrażała. Wymowny dowód tego przedstawiono na innej rozprawie w Poznaniu. Obrońca przypomniał miejscowe wydarzenia z roku 1956, kiedy to tłum zaatakował zakład karny i uwolnił więźniów, w tym trzech Świadków Jehowy odsiadujących długoletnie wyroki. Ale — jak czytamy w wydanych później postanowieniach Wojskowego Sądu Garnizonowego — każdy z nich „zgłosił się niezwłocznie dobrowolnie do dyspozycji Milicji Obywatelskiej”".

Szczególnie od lat 60. XX w. głosiciele w lecie prowadzą grupową wyjazdową działalność kaznodziejską na terenach gdzie jest mniej wyznawców - tzw. grupy pionierskie (wcześniej: obozy pionierskie, ośrodki pionierskie). W owym okresie funkcjonariusze SB podkreślali w sprawozdaniach wzrost działalności misyjnej tego wyznania. "Aktywność misyjna wzmagała się w okresach letnich, kiedy członkowie tej społeczności w kilkuosobowych grupach wyruszali z namiotami na obozy wędrowne. Rozbijali namioty w ustalonych z góry miejscowościach, gdzie przebywali po kilka dni, chodząc od domu do domu i prowadząc swą misję głosicieli. Tylko w roku 1962 w miesiącach wakacyjnych w województwie poznańskim SB rozwiązała 6 takich obozów" - donosi sprawozdanie IPN - Świadkowie Jehowy w Wielkopolsce. Owo sprawozdanie dodaje, że: "W listopadzie 1962 r. aresztowano 6 osób oraz przejęto powielacz elektryczny, przybory introligatorskie i wydrukowane już numery „Strażnicy”, a także 52 metalowe matryce i 250 kg czystego papieru przygotowanego do druku. Zatrzymano i wydalono z Polski w lipcu 1962 r. obywatela USA polskiego pochodzenia Józefa Smaraka, który przebywając w starej ojczyźnie od maja tego roku, brał czynny udział w pracach misyjnych wyznania". W roku 1964 roku zatrzymano w ramach działań profilaktycznych 14 Świadków Jehowy, a kolejnych 12 zostało przekazanych do dyspozycji prokuratur wojskowych i skazanych przez sądy garnizonowe za odmowę odbycia zasadniczej służby wojskowej. W 1964 r. aresztowano – 3 osoby, w 1965 r. – 4, w 1966 r. – 3. Ustawiczne działania nękające nie przeszkodziły w odbudowywaniu - od połowy lat sześćdziesiątych - szeregów wspólnoty. Według sprawozdania z 1969 r. liczba członków wynosiła około 7 tys. i zdaniem funkcjonariuszy Wydziału IV UB była to najliczniejsza mniejszość wyznaniowa na tym terenie. Według dokumentów IPN : "W październiku 1966 roku w "Sekcji III Wydziału IV" rozpoczęto operacyjne rozpracowanie o kryptonimie „A-4”, mające na celu doprowadzenie do likwidacji nielegalnej drukarni oraz systemu kolportażu "Strażnicy'. Prace nad tą sprawą trwały aż do roku 1971. W roku 1967 udało się jedynie zlokalizować położenie siedmiu pomieszczeń, w których mogłaby taka drukarnia działać. Natomiast poza rozpracowaniem kilkunastu członków wspólnoty Wydział IV musiał przyznać się do porażki. Następne lata nie przyniosły przełomu w tej sprawie." W 1969 roku UB znalazła punkt redakcyjny i znaleziono w nim blisko 2 tys. sztuk Strażnicy. W roku 1970 zlokalizowano introligatornię i przypadkowo aresztowano w Kaliszu wolontariusza podziemnej drukarni. W lutym 1971 roku zlikwidowano jedną z drukarń w okolicy Kalisza. Jak stwierdzili funkcjonariusze – "całość wspólnoty, oprócz działań związanych z podstawową misją niesienia swojego posłania innym ludziom, starała się skonsolidować swoją wewnętrzną organizację i uczynić ją bardziej odporną na zakusy świata zewnętrznego. W miejsce kilkunastu działających w okręgu zborów utworzono kilka większych"[4]

Rozwój działalnościEdytuj

W roku 1985 we Poznaniu odbył się kongres międzynarodowy, kolejny odbył się w 1989 roku. Po odzyskaniu uznania prawnego w Polsce, zaczęto organizować tu zgromadzenia w halach i na stadionach w Poznaniu oraz dodatkowo w Kaliszu (1996-2002) i w Ostrowie Wielkopolskim (2003-2005, 2007, 2008). Wkrótce zaczęły powstawać nowe Sale Królestwa. W 2006 roku w Poznaniu odbył się Kongres międzynarodowy (program w językach: polskim i fińskim). W maju 2008 roku w byłym hitlerowskim obozie karno-śledczym w Żabikowie[5], prezentowana była wystawa Więzieni za wiarę - Świadkowie Jehowy a hitleryzm poświęcona ich neutralności w okresie nazizmu. W dniach 16-19 lipca 2009 roku na obiektach MTP odbył się kolejny kongres międzynarodowy na którym było 20 133 obecnych z 10 krajów.

Sala ZgromadzeńEdytuj

Sala Zgromadzeń w Stęszewie przy ul. Mosińskiej 7, z której korzystają wielkopolskie zbory. Sala została wybudowana od podstaw a oddana została do użytku 22 września 2001 roku. Liczba miejsc: 1100.

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Świadków Jehowy 1994 s. 197
  2. Więzieni za wiarę: Świadkowie Jehowy w KL Auschwitz, Teresa Wontor-Cichy, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2003
  3. Rocznik Świadków Jehowy 1994 s. 202
  4. Archiwum Oddziału IPN w Poznaniu: IPN Po 06/68, t. 5, z 22, Wydział V WUBP w Poznaniu, Meldunki dzienne 1946–1950, k. 186; 254–256; 286, ibidem 06/158, t. 6 z 7, Sprawozdania Wydziału IV Służby Bezpieczeństwa KW MO w Poznaniu z lat 1962–1970
  5. Więzieni za wiarę. Świadkowie Jehowy a hitleryzm

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.