FANDOM


Świadkowie Jehowy w województwie mazowieckim na terenie województwa mazowieckiego funkcjonuje 130 zborów Świadków Jehowy (w tym zbór anglojęzyczny, zbór języka migowego oraz zbór rosyjskojęzyczny, grupa oramiańskojęzyczna, wietnamskojęzyczna, grupa bułgarskojęzyczna i chińskojęzyczna), należące do okręgu warszawskiego, okręgu lubelskiego (wschodnia i południowa część województwa) i okręgu gdańskiego (północno-zachodnia część województwa). Ok. 18 000 aktywnych głosicieli.

Sprawdź aktualne pory zebrań na: JW.ORG

Historia Edytuj

Początki Edytuj

W roku 1892, Hipolit Oleszyński – Badacz Pisma Świętego – wrócił z USA do Warszawy. Kolejnym Badaczem Pisma Świętego był Szwajcar Bente, który w 1905 roku objął wakat dyrektora w warszawskiej fabryce koronek. Prawdopodobnie Oleszyńskiemu udało się dokonać 17 października 1905 roku pierwszej rejestracji grupy polskich Badaczy Pisma Świętego. Tam też rozpoczęto organizować spotkania w celu analizy Biblii. Działania tych osób sprawiły, że w roku 1909 opublikowano po polsku publikacje Towarzystwa Strażnica (m.in. Wykłady Pisma Świętego), a w 1915 roku regularnie, co miesiąc była publikowana Strażnica w języku polskim.

3 maja 1910 roku w 14 osobowym warszawskim zborze złożył wizytę C. T. Russell wraz z J. F. Rutherfordem i ponownie w następnym roku. Mimo, że już wtedy w Warszawie było wiele osób, które interesowały się studiowaniem Biblii, w urządzaniu ich spotkań przeszkadzała carska policja[1]. Podczas wizyty C.T.Russell złożył do władz wniosek o prawną rejestrację wyznania. W odpowiedzi generał-gubernator Warszawy wydał reskrypt[2], który umożliwił działalność na większą skalę. Potwierdzał on istnienie zboru warszawskiego od 1905 roku. Akta urzędowe i sądowe, powołujące się na ten dokument, nawiązują równocześnie do dnia 17 października 1906 roku, kiedy to car wydał ukaz tolerancyjny potwierdzający istnienie zboru[3]. W roku 1911 zbór w Warszawie liczył około 25 osób, a w Raszynie około 8. 15 sierpnia owego roku 7 osób zostało ochrzczonych[4]. W 1911 roku H. Oleszyński ponownie odwiedził zbory w Warszawie i innych miastach.

W roku 1913 udało się zalegalizować działalność Badaczy Pisma Świętego. Uzyskano statut wyznania uznanego przez państwo. W kwietniu 1915 roku 90 osób zebrało się w Warszawie na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa. W 1918 roku warszawski zbór gromadził już ok. 50 osób, które regularnie przychodziły na wykłady. W 1919 roku zarząd główny polskiej filii Towarzystwa Strażnica w Detroit przysłał do Polski jako głównych przedstawicieli W. Kołomyjskiego i Cz. Kasprzykowskiego.

Brak kontaktów z resztą Badaczy Pisma Świętego (np. wiadomość o śmierci C. T. Russella dotarła do Warszawy aż dwa lata po fakcie) podczas I wojny światowej spowodował, że doszło do podziałów i rozłamów. Jedna z grup - W. Kina - wprowadziła swoje nauki i przejęła polski oddział Towarzystwa Strażnica (w tym salę w Warszawie). Wysłana przez amerykański oddział Towarzystwa Strażnica delegacja złożona z dwóch mężczyzn (nadzorowana przez Wacława Wnorowskiego) uznała , że nauki tej grupy są niezgodne z naukami Towarzystwa Strażnica i w niedługim czasie przywróciła właściwe poglądy.

W roku 1920 w Warszawie powstało przedstawicielstwo Towarzystwa Strażnica. Na początku lat 20. XX w. odbyło się wiele zgromadzeń organizowanych przez Towarzystwo Strażnica. Najczęściej odbywały się w stolicy, gdzie gromadziło się po kilka tysięcy słuchaczy. W 1921 i 1922 roku w stolicy odbyły się zgromadzenia. W roku 1924 zebrało się w Warszawie 281 uczestników Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa.

W roku 1927 zaczęło funkcjonować krajowe biuro Towarzystwa Strażnica przy ul. Nowy Zjazd 1 w Warszawie. Na początku lat 30. XX w. zbory istniały m.in. w następujących miastach: Warszawa, Ostrołęka, Krasnosielc, Mława. W 1936 roku władze zakazały publikacji czasopisma Złoty Wiek (obecnie Przebudźcie się!), które odtąd ukazywało się w Warszawie pod nowym tytułem Nowy Dzień.

Okres II wojny światowej Edytuj

W czasie II wojny światowej wielu wyznawców zginęło w hitlerowskich obozach koncentracyjnych m.in. w Auschwitz-Birkenau. Naziści starali się, aby w jednym bloku nie przebywało więcej niż 2-3 wyznawców. Heinrich Himmler osobiście nakłaniał wyznawców w 1941 do podpisania oświadczenia o wyrzeczeniu się wiary, jednak nikt tego nie uczynił[5][6][7][8][9][10]. Prof. Christine King, napisała: "Im bardziej byli uciskani, tym mocniej zwierali szeregi, a ich opór nabierał twardości diamentu"[11].

W grudniu 1942 roku policja niemiecka aresztowała w Warszawie dwóch wyznawców, którzy powielali publikacje Świadków Jehowy, Stefana Milewskiego i Jana Gontkiewicza. Wkrótce potem zostali wysłani do obozu koncentracyjnego w Majdanku, następnie do Buchenwaldu. Zadania ich przejął Ludwik Kinicki, który poza tym nadzorował działalność Świadków Jehowy na całym obszarze Generalnego Gubernatorstwa. Aresztowany dwa lata później, zmarł pod koniec 1944 roku w obozie koncentracyjnym Gusen na terenie Austrii.


Okres powojenny, prześladowania Edytuj

W następnych dziesięcioleciach - już w czasie zakazu działalności - powstawały kolejne zbory. Rozrastające się liczebnie dzielono na mniejsze, które po przekroczeniu ponad 120-150 głosicieli znowu dzielono na nowe. Działalność drukarska ich publikacji była prowadzona konspiracyjnie w kilku ukrytych ośrodkach na terenie województwa.

W dniach od 16 do 22 marca 1951 roku odbywała się w Warszawie rozprawa sądowa przeciwko Świadkom Jehowy, na którą nie wpuszczono publiczności. Współwyznawcy zgromadzili się przed gmachem sądu - chcieli swoją obecnością dodać im otuchy i zachęcić ich do wytrwałości. Służby więzienne dowoziły oskarżonych karetkami pogotowia ratunkowego od razu na wewnętrzny dziedziniec sądu. Kiedy jednak więźniowie wysiedli z samochodów, usłyszeli słowa pokrzepienia i zachęty wykrzykiwane przez dzieci współwyznawców, którym udało się dostać w pobliże muru sądu. Na ławie oskarżonych zasiadło siedmiu wyznawców: czterech członków zarządu oraz trzech innych, których z różnych powodów uznano za ważnych w organizacji. Prokurator domagał się kary śmierci dla W. Scheidera. Sąd skazał go na dożywotnie więzienie. Trzej inni członkowie zarządu otrzymali wyroki po 15 lat więzienia, zaś pozostali trzej — mniejsze kary ciężkiego więzienia. W roku 1956 trzej wyznaczeni wyznawcy, zgłosili się do Urzędu do Spraw Wyznań zwracając uwagę, że zarówno oni sami, jak i pozostali Świadkowie Jehowy uważają uwięzionych członków zarządu za niewinnych. Wkrótce wypuszczono dziesiątki wyznawców, wielu pozbawionych wolności od roku 1950.

W 1960 roku UB przeprowadziła rewizje w mieszkaniu Brodaczewskiego w Otwocku, gdzie znaleziono ponad sto egzemplarzy Strażnicy, broszury, bruliony, notatki i kalendarz z zapiskami. Przez kilka dni więziono go w pomieszczeniach biurowych MSW przy Rakowieckiej. Mimo że minęło 48 godzin od zatrzymania, nie przedstawiono mu prokuratorskiego nakazu aresztowania. Sprawy tego bezprawnego zatrzymania nigdy nie wyjaśniono. Agent UB doniósł, "że Brodaczewski jest członkiem trzyosobowego Komitetu Krajowego i sługą okręgu II obejmującego teren województwa krakowskiego oraz część województw kieleckiego i rzeszowskiego" i jest odpowiedzialny za łączność ze współwyznawcami z ZSRR. Zakład Kryminalistyki KGMO nakazał rewizje u członków wyznania, m.in. w Krakowie znaleziono różne arkusze papieru listowego, kratkowanego i bloczki kieszonkowe. Specjaliści mieli przeprowadzić ekspertyzę grafologiczną, mającą dowieść, że wszystko zostało nakreślone tą samą ręką Brodaczewskiego. "Grafolodzy jednak się ociągali, stale domagali się nowych próbek pisma. Ale Brodaczewski okazał się niewdzięcznym aresztantem, bo nie dość, że odmawiał jakichkolwiek zeznań kapitanowi Stefanowi Pabisiakowi z SB w Warszawie, to nie chciał nawet tej odmowy potwierdzić własnym podpisem" [12]. W maju 1963 roku Sąd Najwyższy w Warszawie zezwolił na indywidualne wyznawanie kultu religijnego i na ten werdykt powoływali się Świadkowie Jehowy w czasie zatrzymań przez służby bezpieczeństwa podczas głoszenia lub zebrań religijnych.

Szczególnie od lat 70.XX w. głosiciele w lecie prowadzą grupową wyjazdową działalność kaznodziejską na terenach gdzie jest mniej wyznawców - tzw. grupy pionierskie (wcześniej: obozy pionierskie, ośrodki pionierskie).

Odzyskanie rejestracji prawnej i rozwój działalności Edytuj

W roku 1977 przedstawiciele Ciała Kierowniczego oficjalnie spotkali się z niektórymi wyznawcami na terenie obecnego województwa mazowieckiego. W następnym roku Milton G. Henschel i Theodore Jaracz, złożyli wizytę w Urzędzie do Spraw Wyznań. Pod koniec lat 70. XX w. niektórym wyznawcom udało się wyjechać na kongresy poza granice Polski — najpierw do Lille we Francji, potem do Kopenhagi w Danii, w roku 1980 i 1981 do Wiednia. Od roku 1982 rozpoczęto wynajmować ponownie hale sportowe, a w następnym roku również stadiony na zgromadzenia.

W roku 1984 pozwolono sprowadzić ze Stanów Zjednoczonych 60 000 egzemplarzy książki Mój zbiór opowieści biblijnych na adres jednego z podwarszawskich współwyznawców. Świadkowie Jehowy w Polsce w celu ułatwienia importu swoich publikacji zarejestrowali się w 1985 roku jako spółka pod nazwą Strażnica — Wydawnictwo Wyznania Świadków Jehowy w Polsce. W 1985 roku na Stadionie Dziesięciolecia odbył się kongres międzynarodowy. W 1988 roku Polskę odwiedził Milton George Henschel i Theodore Jaracz z Ciała Kierowniczego.

12 maja 1989 roku, Świadkowie Jehowy w Polsce zostali oficjalnie zarejestrowani i zalegalizowani. Grupa jest wpisana do rejestru MSWiA pod numerem 34. Tymczasową siedzibą Biura Oddziału był budynek przy ul. Prostej 17 w Markach. W dniach 11–13 sierpnia 1989 roku na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie, odbył się kolejny kongres międzynarodowy z udziałem 60 366 obecnych i 1905 ochrzczonych. W 1990 roku na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie, oprócz Polaków, było obecnych ponad 17 tysięcy delegatów zza wschodniej granicy. Delegaci z Polski byli obecni w różnych latach na kongresach międzynarodowych w takich krajach jak Niemcy, Czechy, Węgry, Rosja, Ukraina, Francja, USA i Kanada.

Na początku lat 90. XX w. rozpoczęto organizować dla wytypowanych wyznawców, kursy języka migowego, aby mogli oni w czasie działalności kaznodziejskiej dotrzeć do głuchoniemych oraz prowadzić w tym języku zebrania religijne. Kursy odbywały się na Sali Królestwa w Zielonce. 28 listopada 1992 roku oddano do użytku - wybudowane przez wolontariuszy w czasie 20 miesięcy - Biuro Oddziału w Nadarzynie [13] a dzień później na warszawskim Torwarze odbyło się z tej okazji specjalne spotkanie z udziałem delegatów ze wszystkich zborów w Polsce. W tym okresie oddano do użytku wiele Sal Królestwa. Na początku lat 90. XX w. zgromadzenia obwodowe i specjalne odbywały się w Sali Kongresowej w stolicy, w latach 1999-2004 w Sali Zgromadzeń przy ul. Szwedzkiej, a od 2004 roku w Sali Zgromadzeń w Ursusie. Na początku XXI w. rozpoczęto organizowanie dla wytypowanych wyznawców, kursów języków obcych, aby mogli oni w czasie działalności kaznodziejskiej dotrzeć do obcokrajowców - powstały zbory i grupy obcojęzyczne. W roku 2010 w Sali Zgromadzeń w Warszawie trzeci raz zorganizowano kongres w języku migowym, a także po raz pierwszy przedstawiono program zgromadzenia okręgowego w językach: angielskim, rosyjskim, ormiańskim i bułgarskim w kompleksie Sal Królestwa przy ul. Szwedzkiej. W czasie powodzi w 2010 roku zorganizowano pomoc humanitarna głównie dla poszkodowanych przez nią współwyznawców.

27 stycznia 2011 roku Sąd Najwyższy uchylił wyroki więzienia wydane w 1953 roku na pięcioro wyznawców, uwzględniając kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich.

Obecnie coroczne kongresy okręgowe odbywają się na stadionie Legii (w 2010 z powodu remontu stadionu odbył się on w dwóch grupach na Torwarze), a dla wyznawców z południowej części województwa w Kielcach, ze wschodniej zaś w Łomży [14] (w roku 2004 odbył się w Ostrołęce), z północno-wschodniej w Toruniu.

Działalność prowadzą również na terenie zakładów karnych[15].

Sala Zgromadzeń w Warszawie Edytuj

Mieści się ona na warszawskim osiedlu Ursus przy ulicy Posag 7 Panien. Obiekt wybudowany został przez 80 stałych wolontariuszy tzw. rodzinę budowlaną wspieraną przez setki ochotników. Budowa trwała od czerwca 2003 roku do dnia uroczystego oddania 11 grudnia 2004 roku. Obiekt ma powierzchnię 4900 m². Na sali głównej i balkonie jest 1500 miejsc siedzących. Z sali korzystają – podczas zgromadzeń obwodowych i specjalnych – mazowieckie zbory[16] oraz dodatkowo przeprowadza się zgromadzenia obwodowe i specjalne w językach angielskim, rosyjskim i ormiańskim. Na obiekcie odbywają się obecnie także zgromadzenia okręgowe, obwodowe i specjalne dla głuchoniemych Świadków Jehowy z całego kraju, na którym program przedstawiany jest w języku migowym (na potrzeby Sali Zgromadzeń zaadoptowano wcześniej – 19 czerwca 1999 roku – były teatr przy ul. Szwedzkiej 2/4 w Warszawie na 900 miejsc, gdzie obecnie mieszczą się Sale Królestwa)[17].

Sale Królestwa i zbory Edytuj

  • Warszawa: ul. Al. Stanów Zjednoczonych 20A , ul. Błotna 36 (wejście od Seledynowej 68A), ul. Burleska 15, ul. Gocławska 4, ul. Kanałowa 48, ul. Komisji Edukacji Narodowej 36 lok. 206, ul. Krakowiaków 17, ul. Leśnej Polanki 15, ul. Miedziana 8, ul. Olgi Boznańskiej 13, ul. Patriotów 37, ul. Poligonowa 30, ul. Posag 7 Panien 4 (kompleks), ul. Słomińskiego 15/501, ul. Szwedzka 2/4 (kompleks), ul. Wałbrzyska 48, ul. Wąski Dunaj 10.
  • powiat białobrzeski: Białobrzegi.
  • powiat ciechanowski: Ciechanów
  • powiat garwoliński: Garwolin, Łaskarzew, Pilawa, Żelechów.
  • powiat gostyński: Gostynin [18].
  • powiat grodziski: Milanówek, Grodzisk Mazowiecki.
  • powiat grójecki: Grójec, Mogielnica, Nowe Miasto nad Pilicą, Warka.
  • powiat kozienicki: Kozienice.
  • powiat legionowski: Legionowo [19].
  • powiat lipski: Lipsko.
  • powiat łosicki: Łosice.
  • powiat makowski: Maków Mazowiecki.
  • powiat miński: Mińsk Mazowiecki, Sulejówek, Halinów.
  • powiat mławski: Mława
  • powiat nowodworski: Nowy Dwór Mazowiecki [20], Nasielsk.
  • Ostrołęka
  • powiat ostrowski: Ostrów Mazowiecka.
  • powiat otwocki: Otwock, Józefów, Karczew.
  • powiat piaseczyński: Piaseczno [21], Góra Kalwaria, Konstancin-Jeziorna,
  • Płock [22].
  • powiat płoński: Płońsk
  • powiat pruszkowski: Pruszków [23], Jaworowa [24], Nadarzyn[25], Piastów, Brwinów.
  • powiat przasnyski: Przasnysz.
  • powiat przysuski: Przysucha.
  • powiat pułtuski: Pułtusk.
  • Radom
  • Powiat radomski: Pionki, Iłża.
  • Siedlce
  • powiat sochaczewski: Sochaczew, Rokotów [26].
  • powiat sierpecki: Sierpc.
  • powiat sokołowski: Sokołów Podlaski
  • powiat szydłowiecki: Szydłowiec
  • powiat warszawski zachodni: Blizne Łaszczyńskiego [27], Łomianki[28], Zielonki-Parcela[29], Błonie.
  • powiat węgrowski: Węgrów, Łochów.
  • powiat wołomiński: Wołomin [30], Radzymin [31], Ząbki[32], Kobyłka, Marki, Zielonka, Tłuszcz,.
  • powiat wyszkowski: Wyszków.
  • powiat zwoleński: Zwoleń.
  • powiat żuromiński: Żuromin.
  • powiat żyrardowski: Żyrardów[33], Mszczonów.

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Świadków Jehowy 1994 s. 177
  2. Reskrypt Nr 2167/5
  3. Rosyjski Zbiór Praw, poz. 1728
  4. Strażnica 1.12 1911, s. 4934 (en)
  5. Więzieni za wiarę: Świadkowie Jehowy w KL Auschwitz, Teresa Wontor-Cichy, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2003
  6. Wiesław Jan Wysocki, Bóg na nieludzkiej ziemi, s. 178, Warszawa 1978
  7. J. Niedźwiadek, A jednak ocalałam, Wieści, nr 16, 1985
  8. Hans Hesse "'Najodważniejsi byli zawsze Świadkowie Jehowy' Prześladowania i sprzeciw Świadków Jehowy w okresie reżimu hitlerowskiego", Wrocław, 2006, wyd. A Propos
  9. Aleksandra Matelska "'„...w miłości nie ma bojaźni” Nazistowskie prześladowania Świadków Jehowy w Polsce
  10. Henryk Dornik Wytrwałem dzięki miłości Bożej
  11. Więzieni za wiarę: Świadkowie Jehowy w KL Auschwitz, Teresa Wontor-Cichy, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2003
  12. Rzeczpospolita 27.04.2001
  13. Biuro Oddziału w Nadarzynie - opis w National Geographic
  14. Kongres w Łomży
  15. ,,Pamiątka Śmierci Jezusa Chrystusa’’ wg Świadków Jehowy
  16. Nasza Służba Królestwa wrzesień 2005 s.1
  17. Zdjęcie sali głownej Sali Zgromadzeń w Warszawie
  18. Sala Królestwa Gostynin, ul. Płocka 13a
  19. Sala Królestwa Legionowo ul. Plater 22
  20. Sala Królestwa Nowy Dwór Mazowiecki, ul. Sportowa 60
  21. Sala Królestwa, ul. Rejtana 6a
  22. Sala Królestwa Płock ul. Modrzewiowa 4A, ul. Północna 9
  23. Sala Królestwa, Pruszków ul. Długa 54
  24. Sala Królestwa, Jaworowa, ul. Gwiaździsta 2
  25. Sala Królestwa Nadarzyn, ul.Warszawska 14
  26. Sala Królestwa, Rokotów 4
  27. Sala Królestwa Blizne Łaszczyńskiego ul. Przejazd 2
  28. Sala Królestwa Łomianki, ul. Batalionów Chłopskich 4a
  29. Sala Królestwa Zielonki-Parcela, ul. Warszawska 295
  30. Sala Królestwa, ul. Gryczana 18a
  31. Sala Królestwa Radzymin ul. Daszyńskiego 1
  32. Sala Królestwa Ząbki, ul. Jana Pawła II 15g
  33. Sala Królestwa Żyrardów, ul. Stefana Batorego 10

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.