FANDOM


Świadkowie Jehowy w województwie łódzkim – wspólnota ok. 8000 aktywnych wyznawców (głosicieli) z czego połowa w Łodzi, w zborach w miastach: Łódź (40), Piotrków Trybunalski (5), Pabianice (4), Tomaszów Mazowiecki (5), Bełchatów (5), Zgierz (4), Skierniewice (3), Radomsko (2), Kutno (3), Zduńska Wola (2), Sieradz (2), Łowicz, Wieluń (2), Opoczno, Aleksandrów Łódzki, Ozorków, Łask, Konstantynów Łódzki, Rawa Mazowiecka, Łęczyca, Głowno, Koluszki, Brzeziny, Wieruszów, Żychlin, Zelów, Poddębice, Tuszyn, Pajęczno, Walichnowy, Praszka, należących do okręgu łódzkiego.

Sprawdź aktualne pory zebrań na: JW.ORG

Historia Edytuj

Około roku 1910 istniały w Łodzi i Pabianicach małe grupy wyznawców. W okresie międzywojenny Łódź stanowiła centrum działalności Świadków Jehowy w Polsce. W 1922 roku na pogrzeb wyznawczyni - niejakiej Mandowej - przybyło około tysiąca osób, chcących się dowiedzieć o tym wyznaniu. W 1924 roku na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zebrały się 92 osoby. W owym roku 1924 byłą łódzką halę fabryczną, przystosowano do sali, gdzie zorganizowano pierwszą konwencję z udziałem ok. 200 obecnych. Tutaj też zorganizowano dla nich projekcje filmu Fotodrama Stworzenia a ponieważ trwał on aż osiem godzin więc wyświetlano go cztery razy po dwie godziny. W Łodzi i okolicach oprócz polskojęzycznych wyznawców, działały również osoby niemieckojęzyczne oraz pochodzenia żydowskiego. Pod koniec lat 20. XX w. zbór łódzki przodował w działalności kaznodziejskiej w kraju. Na początku lat 30. XX w. oprócz dużego zboru łódzkiego, zbory działały w następujących miastach: Konstantynów Łódzki, Łowicz, Pabianice, Skierniewice, Wieluń i Zduńska Wola. 6 kwietnia 1931 w łodzkim hotelu Manteuffel odbył się zjazd delegatów z 71 zborów w kraju. Do Łodzi przeniesiono w 1932 roku Biuro Oddziału – siedzibę zarządu głównego i ośrodek koordynujący działalność Towarzystwa Strażnica w Polsce. W tym celu zakupiono budynek przy ul. Rzgowskiej 24. Ośrodkiem kierował Wilhelm Scheider[1]. W roku 1933 zaczęto wydawać w Łodzi czasopismo Złoty Wiek (obecnie Przebudźcie się!), wcześniej wydawano je w Szwajcarii. W roku 1936, po licznych konfiskatach zarządzonych przez urząd cenzury zakazano publikowania tego czasopisma. Wniesiono apelację i dalej je wydawano do czasu, gdy nieodwołalnie im tego zabroniono, a Augustyna Raczka, redaktora odpowiedzialnego, skazano na rok więzienia. W tym okresie łódzki biskup Jasiński przy poparciu Akcji Katolickiej zorganizował Instytut do walki z mniejszościami religijnymi, który planowo obsadzał swymi ludźmi ważniejsze stanowiska w urzędach. Jednym z jego celów było konfiskowanie wszelkiej literatury tego wyznania. Pomimo tego Świadkowie Jehowy w Łodzi wydali jeszcze dwie nowe broszury. Z braku podstaw do oskarżenia o łamanie praw świeckich powoływano się na katolickie prawo kanoniczne.

W czasie wojny wielu tutejszych wyznawców zginęło w hitlerowskich obozach koncentracyjnych m.in. w Auschwitz-Birkenau a duży ich transport dotarł tam z Łodzi w listopadzie 1942 roku. Wsród uwięzionych byli m.in. Else Abt, Martha Friedrich, Alma Jakobi, Eugenia Jauer, Marta Lange, Linda Matz, Getrud Ott, Marta Roppe, Olga Rabose, Wilhelm Rosner, Wiktor Schnell i inni. Heinrich Himmler osobiście nakłaniał wyznawców w 1941 do podpisania oświadczenia o wyrzeczeniu się wiary, jednak nikt tego nie uczynił[2][3][4]. Niektóre dzieci wyznawców z okolic Wisły odebrano rodzicom i umieszczono w obozie dla nieletnich w Łodzi. W roku 1945 wszystkie wyczerpane powróciły do domu. Nikt nie zdołał złamać ich wiary.

Po zakończeniu wojny Świadkowie Jehowy organizowali większe zgromadzenia w Łodzi i Piotrkowie Trybunalskim. Wiosną 1945 roku na nowo przejęto w użytkowanie budynek położony w Łodzi przy ulicy Rzgowskiej 24. W lutym 1946 roku władze dokonały najścia na łódzkie biuro. Aresztowano wszystkich mężczyzn. W tym samym miesiącu przedstawiciel Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa w Łodzi usiłował nakłonić Świadków Jehowy do współpracy przeciw Kościołowi katolickiemu, ale spotkał się z odmową. Od roku 1947 zapraszano pionierów do Łodzi na specjalne dwutygodniowe kursy. Jak informuje Rocznik Świadków Jehowy na rok 1994: "5 września 1948 roku podczas zgromadzenia obwodowego w Piotrkowie Trybunalskim byli na nim obecni obaj misjonarze, bracia Behunick i Muhaluk. Przed godziną 17 w pobliżu zaczął się zbierać wrogo nastrojony tłum, który czekał na koniec programu. Wychodzących z sali zaatakował kilkusetosobowy motłoch. Szereg osób, w tym obu misjonarzy, pobito do utraty przytomności. Poszkodowani zostali odwiezieni do Szpitala św. Trójcy, gdzie jedynie ich opatrzono, ale nie przyjęto na leczenie. Na taką decyzję personelu miały wpływ pracujące tam zakonnice.

Początkowo prasa nie wspomniała nic o tym wydarzeniu. Niemniej wkrótce sprawa nabrała rozgłosu, bowiem opis całego zajścia otrzymała Ambasada Amerykańska w Warszawie i środki przekazu w USA zaczęły informować o tej akcji motłochu." W 'Biurze Oddziału w roku 1949 było 45 wolontariuszy. 21 kwietnia 1950 roku w nocy kilkudziesięcioosobowa grupa funkcjonariuszy UB wtargnęła przez okno do tego biura. Postawiono im kłamliwy zarzut, że pracownicy Betel są szpiegami na rzecz USA i usiłują zmienić przemocą ustrój Polski Ludowej.' Bezskutecznie szukano czegokolwiek, co mogłoby ten zarzut potwierdzić. Nazajutrz aresztowano członków zarządu polskiego Biura Oddziału. Pozostali wolontariusze wydrukowali i rozesłali do zborów ok. 20 ton literatury oraz zabezpieczyli powielacze, maszyny do pisania i archiwum. Pracowników Biura wywabiano na ulice, skąd kilku uprowadzono. Wieczorem 21 czerwca 1950 roku ponownie wtargnięto do budynku i aresztowano pozostałych wolontariuszy. W rezultacie pięciodniowego procesu, który rozpoczął się 10 marca 1955 roku po dwóch latach przygotowań, wydano najsurowsze wyroki — trzech członków komitetu krajowego: Jan Lorek, Tadeusz Chodara i Władysław Szklarzewicz, zostało skazanych na 12 lat więzienia.

W 1953 w mieszkaniu kierownika ruchu PKP Łódź Chojny, mieszczącego się w budynku stacyjnym, funkcjonariusze UB aresztowali 11 wyznawców uczestniczących w spotkaniu religijnym. 9 osób oskarżono o to, że od lipca 1950 roku do 9 lipca 1953 należały w Łodzi do związku pod nazwą "Świadkowie Jehowy", którego istnienie miało być utrzymane w tajemnicy przed władzami państwa. Sąd Wojewódzki skazał oskarżonych na kary od sześciu miesięcy do roku więzienia. Sąd Najwyższy w rewizji wniesionej przez prokuratora generalnego podwyższył Tadeuszowi Kaczmarkowi karę więzienia do półtora roku. Odkryto, że Kaczmarek był już wcześniej skazany za odmowę służby wojskowej. Poza tym w czasie rewizji znaleziono w jego mieszkaniu skrytkę z kilkuset egzemplarzami Ewangelii według św. Marka i św. Łukasza. Po całonocnej rewizji UB w 1958 roku poroniła Helena Kozikowska [5].

W czasie zakazu (od pocz. lat 50. do końca lat 80. XX w.) organizowano potajemne zgromadzenia tzw. konwencje leśne. Pod koniec lat 70. XX w. Daniel Sydlik z Ciała Kierowniczego spotkał się z niektórymi wyznawcami na terenie obecnego województwa. Szczególnie od lat 70. XX w. głosiciele w lecie prowadzą grupową wyjazdową działalność kaznodziejską na terenach gdzie jest mniej wyznawców - tzw. grupy pionierskie (wcześniej: obozy pionierskie, ośrodki pionierskie). Pod koniec lat 70. XX w. niektórym wyznawcom udało się wyjechać na kongresy poza granice Polski — najpierw do Lille we Francji, potem do Kopenhagi w Danii, w roku 1980 i 1981 do Wiednia, a w latach 90. XX w. i w pierwszym dziesięcioleciu XXI w., delegacje z tutejszych zborów były na kongresach międzynarodowych w Niemczech, Austrii, Francji, Rosji, Czechach, USA, Kanadzie, na Węgrzech i na Ukrainie. Od początku lat 80. XX w. w Łodzi ponownie organizowane są oficjalne kongresy. Obecnie kongresy okręgowe dla wyznawców z województwa odbywają się w łódzkiej Arenie. Pod koniec lat 90. XX w. działało na terenie Łodzi 40 zborów oraz kilkanaście Sal Królestwa[6].

Obecnie w Łodzi znajduje się także Sala Zgromadzeń przy ul. Chocimskiej 4, czyli miejsce corocznych zgromadzeń obwodowych i specjalnych. Na parceli o powierzchni ponad 12 tys. m² zaadaptowano halę naprawy samochodów oraz stojący obok budynek socjalny. Obiekt został oddany do użytku 19 czerwca 1999 roku. W kompleksie znajdują się sala główna, dwie Sale Królestwa oraz pokoje gościnne. Odbywały się tutaj także zgromadzenia okręgowe, obwodowe i specjalne dla głuchoniemych Świadków Jehowy z całego kraju, na którym program przedstawiany był w języku migowym. W 1999 roku na XIII Międzynarodowym Zjeździe Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii w Łodzi Świadkowie Jehowy przedstawili ekspozycje na temat bezkrwawej chirurgii.

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Świadków Jehowy z 2004 r. ss. 185, 208; wydawca Strażnica - Towarzystwo Biblijne i Traktatowe
  2. Więzieni za wiarę: Świadkowie Jehowy w KL Auschwitz, Teresa Wontor-Cichy, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2003
  3. Wiesław Jan Wysocki, Bóg na nieludzkiej ziemi, s. 178, Warszawa 1978
  4. J. Niedźwiadek, A jednak ocalałam, Wieści, nr 16, 1985
  5. Rzeczpospolita 27.04.2001
  6. Marek Budziarek Łódzki bedeker wyznaniowy, Muzeum Historii Miasta Łodzi Łódź 1998, s. 72, 99 ISBN 83-87434-05-1

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.