FANDOM


Świadkowie Boga (ros. Божьи Свидетели) – 20-minutowy radziecki film propagandowy w reżyserii Witalija Wiaczesławowicza Mielnikowa skierowany przeciw radzieckim Świadkom Jehowy. Został nakręcony w 1960 roku i był wyświetlany w kinach na terenie wielu miejscowości w ZSRR. Filmowi nadano formę dokumentu, który opowiadał wymyśloną historię głównej bohaterki nazwanej Tanią Wiesiełową.

Fabuła

W scenariuszu główna bohaterka przystała do „przerażającej sekty Świadków Jehowy”, później jednak postanowiła uciec od „sekciarzy”. Ponieważ ucieka ona w pośpiechu i bez płaszcza ginie w zamieci śnieżnej. Wtedy narrator oznajmia: „Tak zginęła Tania Wiesiełowa”.

Wenera Grigorjewa

Główną postać zagrała 24-letnia aktorka Wenera Grigorjewa. Przyjęła rolę uważając za zaszczyt możliwość przyłączenia się do walki ze Świadkami, których jednak w ogóle nie znała. Po premierze filmu wyświetlano go w kinach i klubach wielu miast Związku Radzieckiego. Wenera Grigorjewa jeździła na projekcje, i po emisji filmu pojawiała się na scenie. Ponieważ w tamtych czasach ludzie bezkrytycznie wierzyli we wszystko, co zobaczyli na ekranie widząc ją, oddychali z ulgą i szeptali: „Ona żyje!”. Następnie opowiadała jak powstawał film i jako zrealizowano scenę zamieci, w której rzekomo zginęła.

Podczas premiery w mieście Wyszni Wołoczok (obwód kaliniński, obecnie twerski) kino pękało w szwach, ale po projekcji rozmowa o filmie przebiegła inaczej niż zwykle. Pewien starszy mężczyzna pytał aktorkę tylko o religię, a ona obstawała przy ateistycznych poglądach na pochodzenie życia na ziemi. Natomiast nikt z obecnych nawet nie zapytał o film. Po dyskusji organizator wyjaśnił, że ów człowiek „To przywódca sekty Świadków Jehowy. Kino jest wypełnione samymi Świadkami”.

To było pierwsze spotkanie głównej aktorki ze Świadkami Jehowy. Pragnęła potem przeczytać Biblię, ale w żaden sposób nie mogła jej zdobyć. Po jakimś czasie wyszła za mąż za Polaka i wyjechała z nim do Polski. W roku 1977 w trakcie głoszenia od domu do domu dwie siostry zapukały do drzwi, gdzie mieszkali i wkrótce potem zaczęły studium Biblii.

W roku 1985 zachorował jej ojciec, co było przyczyną przeprowadzki do Leningradu (obecnie Petersburg). Tam dalej studiowała ze Świadkami, a w 1994 roku przyjęła chrzest. Potem przez kilkanaście lat była pionierką stałą.

Zobacz też

Bibliografia

  • Rocznik, 2008, str. 214, 215